مولانا

گزیده هائی از دیوان شمس تبریزی حضرت مولانا

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم                گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه            ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم

زانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود                         گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم

تلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شوم                    با تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنم

اصل تویی من چه کسم آینه ای در کف تو                   هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو                چونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم

بی تو اگر گل شکنم خار شود در کف من                     ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم

دم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشم                    هر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنم

دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی                      تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم

لطف صلاح دل و دین تافت میان دل من                        شمع دل است او به جهان من کیم او را لگنم

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم اسفند 1391ساعت 18:37  توسط اسد سلیمانی محمدی  | 

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده ام             زان می که در پیمانه ها اندرنگنجد خورده ام

مستم ز خمر من لدن رو محتسب را غمز کن              مر محتسب را و تو را هم چاشنی آورده ام

ای پادشاه صادقان چون من منافق دیده ای                 با زندگانت زنده ام با مردگانت مرده ام

با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام                   با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی خبر            من گرد خنبی گشته ام من شیره افشرده ام

مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او                از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام

روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد                   ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نوبرده ام

در جام می آویختم اندیشه را خون ریختم                    با یار خود آمیختم زیرا درون پرده ام

آویختم اندیشه را کاندیشه هشیاری کند                    ز اندیشه بیزاری کنم ز اندیشه ها پژمرده ام

دوران کنون دوران من گردون کنون حیران من                در لامکان سیران من فرمان ز قان آورده ام

در جسم من جانی دگر در جان من قانی دگر                با آن من آنی دگر زیرا به آن پی برده ام

گر گویدم بی گاه شد رو رو که وقت راه شد                 گویم که این با زنده گو من جان به حق بسپرده ام

خامش که بلبل باز را گفتا چه خامش کرده ای              گفتا خموشی را مبین در صید شه صدمرده ام

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم اسفند 1391ساعت 18:53  توسط اسد سلیمانی محمدی  | 

یار شدم یار شدم با غم تو یار شدم                            تا که رسیدم بر تو از همه بیزار شدم

گفت مرا چرخ فلک عاجزم از گردش تو                        گفتم این نقطه مرا کرد که پرگار شدم

غلغله ای می شنوم روز و شب از قبه دل                   از روش قبه دل گنبد دوار شدم

تا که فتادم چو صدا ناگه در چنگ غمت                        از هوس زخمه تو کم ز یکی تار شدم

دزدد غم گردن خود از حذر سیلی من                          زانک من از بیشه جان حیدر کرار شدم

تا که بدیدم قدحش سرده اوباش منم                          تا که بدیدم کلهش بی دل و دستار شدم

تا که قلندردل من داد می مذهل من                           رقص کنان دلق کشان جانب خمار شدم

گفت مرا خواجه فرج صبر رهاند ز حرج                         هیچ مگو کز فرج است اینک گرفتار شدم

چرخ بگردید بسی تا که چنین چرخ زدم                        یار بنالید بسی تا که در این غار شدم

نیم شبی همره مه روی نهادم سوی ره                     در هوس خوبی او جانب گلزار شدم

گاه چو سوسن پی گل شاعر و مداح شدم                 گاه چو بلبل به سحر سخره تکرار شدم

زوبع اندیشه شدم صدفن و صدپیشه شدم                 کار تو را دید دلم عاقبت از کار شدم

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم اسفند 1391ساعت 18:47  توسط اسد سلیمانی محمدی  |