بیا تا قدر یکدیگر بدانیم

بیا تا قدر یک دیگر بدانیم                            که تا ناگه ز یک دیگر نمانیم

چو مومن آینه مومن یقین شد                       چرا با آینه ما روگرانیم

کریمان جان فدای دوست کردند                       سگی بگذار ما هم مردمانیم

فسون قل اعوذ و قل هو الله                            چرا در عشق همدیگر نخوانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را                          غرض ها را چرا از دل نرانیم

گهی خوشدل شوی از من که میرم                     چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو بعد از مرگ خواهی آشتی کرد                      همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم آشتی کن                                 که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن                           رخم را بوسه ده کاکنون همانیم

خمش کن مرده وار ای دل ازیرا                            به هستی متهم ما زین زبانیم

 

بیا تا عاشقی از سر بگیریم

بیا تا عاشقی از سر بگیریم                                            جهان خاک را در زر بگیریم

بیا تا نوبهار عشق باشیم                                               نسیم از مشک و از عنبر بگیریم

زمین و کوه و دشت و باغ و جان را                                   همه در حله اخضر بگیریم

دکان نعمت از باطن گشاییم                                            چنین خو از درخت تر بگیریم

ز سر خوردن درخت این برگ و بر یافت                             ز سر خویش برگ و بر بگیریم

در دل ره برده اند ایشان به دلبر                                       ز دل ما هم ره دلبر بگیریم

مسلمانی بیاموزیم از وی                                              اگر آن طره کافر بگیریم

دلی دارد غمش چون سنگ مرمر                                   از آن مرمر دو صد گوهر بگیریم

چو جوشد سنگ او هفتاد چشمه                                   سبو و کوزه و ساغر بگیریم

کمینه چشمه اش چشمی است روشن                         که ما از نور او صد فر بگیریم

 

دعای خیر برای یار

خداوندا مده آن یار را غم                                  مبادا قامت آن سرو را خم

تو می دانی که جان باغ ما اوست                       مبادا سرو جان از باغ ما کم

همیشه تازه و سرسبز دارش                              بر او افشان کرامت ها دمادم

معظم دارش اندر دین و دنیا                                 به حق حرمت اسمای اعظم

وجودش در بنی آدم غریب است                            بدو صد فخر دارد جان آدم

مخلد دار او را همچو جنت                                   که او جنات جنات است مبهم

ز رنج اندرون و رنج بیرون                                 معافش دار یا رب و مسلم

جهان شاد است وز او صد شکر دارد                      که عیسی شکرها دارد ز مریم

دعاهایی که آن در لب نیاید                                    که بر اجزای روح است آن مقسم

مجاب و مستجابش کن پی او                                   که تو داناتری والله اعلم

 

بریدن از خود

بیا کامروز بیرون از جهانم                             بیا کامروز من از خود نهانم

گرفتم دشنه ای وز خود بریدم                           نه آن خود نه آن دیگرانم

غلط کردم نبریدم من از خود                              که این تدبیر بی من کرد جانم

ندانم کآتش دل بر چه سان است                          که دیگر شکل می سوزد زبانم

به صد صورت بدیدم خویشتن را                           به هر صورت همی گفتم من آنم

همی گفتم مرا صد صورت آمد                              و یا صورت نیم من بی نشانم

که صورت های دل چون میهمانند                           که می آیند و من چون خانه بانم

همراز

چه نزدیک است جان تو به جانم                       که هر چیزی که اندیشی بدانم

از این نزدیکتر دارم نشانی                              بیا نزدیک و بنگر در نشانم

به درویشی بیا اندر میانه                                 مکن شوخی مگو کاندر میانم

میان خانه ات همچون ستونم                             ز بامت سرفرو چون ناودانم

منم همراز تو در حشر و در نشر                         نه چون یاران دنیا میزبانم

میان بزم تو گردان چو خمرم                               گه رزم تو سابق چون سنانم

اگر چون برق مردن پیشه سازم                            چو برق خوبی تو بی زبانم

همیشه سرخوشم فرقی نباشد                             اگر من جان دهم یا جان ستانم

به تو گر جان دهم باشد تجارت                            که بدهی به هر جانی صد جهانم

در این خانه هزاران مرده بیش اند                       تو بنشسته که اینک خان و مانم

یکی کف خاک گوید زلف بودم                            یکی کف خاک گوید استخوانم

شوی حیران و ناگه عشق آید                            که پیشم آ که زنده جاودانم

بکش در بر بر سیمین ما را                             که از خویشت همین دم وارهانم

خمش کن خسروا هم گو ز شی                         ز شیرینی همی سوزد دهانم

 

امان از انتظار

بیا ای آنک بردی تو قرارم                                               درآ چون تنگ شکر در کنارم

دل سنگین خود را بر دلم نه                                            نمی بینی که از غم سنگسارم

بیا نزدیک و بر رویم نظر کن                                             نشانی ها نگر کز عشق دارم

بسوزم پرده هفت آسمان را                                           اگر از سوز دل دودی برآرم

خزان گر باغ و بستان را بسوزد                                        بخنداند جهان را نوبهارم

جهان گوید که بازآ ای بهاران                                            که از ظلم خزان صد داغ دارم

بگردان ساقیا جام خزانی                                               که از عشق بهار اندر خمارم

بده چیزی که پنهان است چون جان                                 به جان تو مده بیش انتظارم

سفر کردم به هر شهری دویدم                                      چو شهر عشق من شهری ندیدم

ندانستم ز اول قدر آن شهر                                            ز نادانی بسی غربت کشیدم

رها کردم چنان شکرستانی                                            چو حیوان هر گیاهی می چریدم

پیاز و گندنا چون قوم موسی                                           چرا بر من و سلوی برگزیدم

به غیر عشق آواز دهل بود                                             هر آوازی که در عالم شنیدم

از آن بانگ دهل از عالم کل                                             بدین دنیای فانی اوفتیدم

میان جان ها جان مجرد                                                   چو دل بی پر و بی پا می پریدم

از آن باده که لطف و خنده بخشد                                     چو گل بی حلق و بی لب می چشیدم

ندا آمد ز عشق ای جان سفر کن                                   که من محنت سرایی آفریدم

بسی گفتم که من آن جا نخواهم                                   بسی نالیدم و جامه دریدم

چنانک اکنون ز رفتن می گریزم                                       از آن جا آمدن هم می رمیدم

بگفت ای جان برو هر جا که باشی                                  که من نزدیک چون حبل الوریدم

فسون کرد و مرا بس عشوه ها داد                                 فسون و عشوه او را خریدم

فسون او جهان را برجهاند                                               کی باشم من که من خود ناپدیدم

ز راهم برد وان گاهم به ره کرد                                        گر از ره می نرفتم می رهیدم

بگویم چون رسی آن جا ولیکن                                        قلم بشکست چون این جا رسیدم

 

کدام نیمه عمر بهتر است ؟

انسانها وقتی در نیمه اول عمرشان هستند آرزو میکنند که در نیمه دوم عمرشان باشند

و قتی به نیمه دوم عمرشان میرسند آرزو میکنند کاش در نیمه اول عمرشان بودند

مرز نیمه اول و دوم عمر معمولا چهل سالگی است ، کسانی که نیمه اول

عمرشان را توام  با تلاش و موفقیت و سلامتی طی کرده باشند نیمه دوم عمرشان را معمولا

با آرامش و خوشبختی تجربه میکنند در غیر اینصورت نیمه دوم عمر با مرارت

و سختی تجربه خواهد شد .

سخنان نیکو

پرسیدم..... ،

چطور ، بهتر زندگی کنم ؟

با كمی مكث جواب داد :

گذشته ات را بدون هیچ تأسفی بپذیر ،

با اعتماد ، زمان حالت را بگذران ،

وبدون ترس برای آینده آماده شو .

ایمان را نگهدار وترس را به گوشه ای انداز .

شک هایت را باور نکن ،

وهیچگاه به باورهایت شک نکن .

زندگی شگفت انگیز است ، در صورتیكه بدانی چطور زندگی کنی .

 

 

پرسیدم ،

آخر .... ،

و او بدون اینكه متوجه سؤالم شود ، ادامه داد :

مهم این نیست که قشنگ باشی ... ،

قشنگ این است که مهم باشی ! حتی برای یک نفر .

كوچك باش و عاشق ... كه عشق ، خود میداند آئین بزرگ كردنت را ..

بگذارعشق خاصیت تو باشد ، نه رابطه خاص تو با کسی .

موفقیت پیش رفتن است نه به نقطه ی پایان رسیدن ..

 

 

داشتم به سخنانش فكر میكردم كه نفسی تازه كرد وادامه داد ...

هر روز صبح در آفریقا ، آهویی از خواب بیدار میشود و برای زندگی كردن و امرار معاش در صحرا میچراید ،

آهو میداند كه باید از شیر سریعتر بدود ، در غیر اینصورت طعمه شیر خواهد شد ،

شیر نیز برای زندگی و امرار معاش در صحرا میگردد ، كه میداند باید از آهو سریعتر بدود ، تا گرسنه نماند ..

مهم این نیست كه تو شیر باشی یا آهو ... ،

مهم اینست كه با طلوع آفتاب از خواب بر خیزی و برای زندگیت ، با تمام توان و با تمام وجود شروع به دویدن كنی ..

 

به خوبی پرسشم را پاسخ گفته بود ولی میخواستم باز هم ادامه دهد و باز هم به ... ،

 

كه چین از چروك پیشانیش باز كرد و با نگاهی به من اضافه كرد :

زلال باش .... ،‌ زلال باش .... ،

فرقی نمی كند كه گودال كوچك آبی باشی ، یا دریای بیكران ،

زلال كه باشی ، آسمان در تو پیداست

دو چيز را هميشه فراموش كن:

خوبي كه به كسي مي كني

بدي كه كسي به تو مي كند

 

 

دنيا دو روز است:

يك روز با تو و يك روز عليه تو

روزي كه با توست مغرور مشو و روزي كه عليه توست مايوس نشو. چرا كه هر دو پايان پذيرند.

 

به چشمانت بياموز كه هر كسي ارزش نگاه ندارد

به دستانت بياموز كه هر گلي ارزش چيدن ندارد

به دلت بياموز كه هر عشقي ارزش پرورش ندارد

 

در دنيا فقط 3 نفر هستند كه بدون هيچ چشمداشت و منتي و فقط به خاطر خودت خواسته هايت را بر طرف ميكنند، پدر و مادرت و نفر سومي كه خودت پيدايش ميكني، مواظب باش كه از دستش ندهي و بدان كه تو هم براي او نفر سوم خواهي بود.

 

چشم و زبان ، دو سلاح بزرگ در نزد تواند، چگونه از آنها استفاده ميكني؟ مانند تيري زهرآلود يا آفتابي جهانتاب، زندگي گير يا زندگي بخش؟

 

بدان كه قلبت كوچك است پس نميتواني تقسيمش كني، هرگاه خواستي آنرا ببخشي با تمام وجودت ببخش كه كوچكيش جبران شود.

 

هيچگاه عشق را با محبت، دلسوزي، ترحم و دوست داشتن يكي ندان، همه اينها اجزاء كوچكتر عشق هستند نه خود عشق .

بزرگداشت روز مولانا

هشتم مهر ماه

 روز بزرگداشت مولانا گرامی باد 

امیدواری

بهتر است برای چیزهائی امیدوار باشیم که دستیابی

 به آنها ممکن و محتمل باشد امیدواری بیش از حد

در نهایت گول زدن خویش است ، بویژه اگر تلاش

 با امید همراه  نباشد ، امید بدون تلاش مانند چشم

 داشت برداشت محصول از یک شوره زار است .

گنجی بودم و قارون نبودم

همیشه من چنین مجنون نبودم                                      ز عقل و عافیت بیرون نبودم

چو تو عاقل بدم من نیز روزی                                          چنین دیوانه و مفتون نبودم

مثال دلبران صیاد بودم                                                    مثال دل میان خون نبودم

در این بودم که این چون است و آن چون                           چنین حیران آن بی چون نبودم

تو باری عاقلی بنشین بیندیش                                       کز اول بوده ام اکنون نبودم

همی جستم فزونی بر همه کس                                  چو صید عشق روزافزون نبودم

چو دود از حرص بالا می دویدم                                        به معنی جز سوی هامون نبودم

چو گنج از خاک بیرون اوفتادم                                          که گنجی بودم و قارون نبودم

 

اشراق

اشراق
( سهروردي در ضمن تحصيل چنين استنباط کرد که موجودات دنيا از نور به وجود آمده و انوار به يکديگر مي‌تابد و آن تابش متقابل را اشراق خواند)

 

 

كوله ‌پشتي‌اش‌ را برداشت‌ و راه‌ افتاد.

رفت‌ كه‌ دنبال‌ خدا بگردد و گفت: 
تا كوله‌ام‌ از خدا پر نشود برنخواهم‌ گشت.

نهالي‌ رنجور و كوچك‌ كنار راه‌ايستاده‌ بود، مسافر با خنده‌اي‌ رو به‌ درخت‌ گفت: چه‌ تلخ‌ است‌ كنار جاده‌بودن‌ و نرفتن؛

درخت‌ زيرلب‌ گفت: ولي‌ تلخ‌ تر آن‌ است‌ كه‌ بروي‌ وبي رهاورد برگردي. كاش‌ مي‌دانستي‌ آنچه‌ در جست‌وجوي‌ آني، همين‌جاست...

 

مسافر رفت‌ و گفت: يك‌ درخت‌ از راه‌ چه‌ مي‌داند، پاهايش‌ در گِل‌ است، او هيچ‌گاه‌ لذت‌ جست‌وجو را نخواهد يافت.

و نشنيد كه‌ درخت‌ گفت: اما من‌ جست‌وجو را از خود آغاز كرده‌ام‌ و سفرم‌ را كسي‌ نخواهد ديد؛ جز آن‌ كه‌ بايد.

 

مسافر رفت‌ و كوله‌اش‌ سنگين‌ بود. 
هزار سال‌ گذشت، هزار سالِ‌ پر خم‌ و پيچ، هزار سالِ‌ بالا و پست. مسافر بازگشت رنجور و نااميد. خدا را نيافته‌ بود، اما غرورش‌ را گم‌ كرده‌ بود...

 

به‌ ابتداي‌ جاده‌ رسيد. جاده‌اي‌ كه‌ روزي‌ از آن‌ آغاز كرده‌ بود. درختي‌ هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جاده‌ بود.

زير سايه‌اش‌ نشست‌ تا لختي‌ بياسايد.

 

مسافر درخت‌ را به‌ ياد نياورد. اما درخت‌ او را مي‌شناخت.

 

درخت‌ گفت: سلام‌ مسافر، در كوله‌ات‌ چه‌ داري، مرا هم‌ ميهمان‌ كن.

مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمنده‌ام، كوله‌ام‌ خالي‌ است‌ و هيچ‌ چيز ندارم.

 

درخت‌ گفت: چه‌ خوب، وقتي‌ هيچ‌ چيز نداري، همه‌ چيز داري.اما آن‌ روز كه‌ مي‌رفتي، در كوله‌ات‌ همه‌ چيز داشتي، غرور كمترينش‌ بود، جاده‌ آن‌ را از تو گرفت.

حالا در كوله‌ات‌ جا براي‌ خدا هست و قدري‌ از حقيقت‌ را در كوله‌ مسافر ريخت...

 

دست‌هاي‌ مسافر از اشراق‌ پر شد و چشم‌هايش‌ از حيرت‌ درخشيد و گفت: هزار سال‌ رفتم‌ وپيدا نكردم‌ و  تو نرفته‌اي، اين‌ همه‌ يافتي!

 

درخت‌ گفت: زيرا تو در جاده‌ رفتي‌ و من‌ در خودم ، و پيمودن‌ خود، دشوارتر از پيمودن‌ جاده‌هاست

زنگ تفریح

طنز نويس معروف مجله هاي توفيق و گل آقا با تخلص 'خروس لاري'

بعد مرگم نه به خود زحمت بسيار دهيد

نه به من برسر گور و کفن آزار دهيد

نه پي گورکن و قاري و غسال رويد

نه پي سنگ لحد پول به حجار دهيد

 هر عضو مرا از پس مرگم به کسي

که بدان عضو بود حاجت بسيار دهيد

اين دو چشمان قوي را به فلان چشم چران

که دگر خوب دو چشمش نکند کار دهيد

وين زبان را که خداوند زبان بازي بود

به فلان هوچی رند از پی گفتار دهید

کله ام را که همه عمر پر از گچ بوده است

راست تحويل علي اصغر گچکار دهيد

وين دل سنگ مرا هم که بود سنگ سياه

به فلان سنگتراش ته بازار دهيد

کليه ام را به فلان رند عرق خوار که شد

ازعرق کليه او پاک لت و پار دهيد

ريه ام را به جواني که ز دود و دم بنز

درجواني ريه او شده بيمار دهيد

جگرم را به فلان بی جگر بی غیرت

کمرم را به فلان مردک زن باز دهید

چانه ام را به فلان زن که پي وراجي است

معده ام را به فلان مرد شکمخوار دهيد

تا مگر بند به چيزي شده باشد دستش

لااقل ت ... م مرا هم به طلبکار دهید

حکایت جالب آلزایمر

چمدانش را بسته بودیم

با خانه سالمندان هم، هماهنگ شده بود

یک ساک هم داشت با یک قرآن کوچک،

کمی نان روغنی، آبنات قیچی و کشمش

چیزهایی شیرین، برای شروع آشنایی

گفت: مادر جون، من که چیز زیادی نمیخورم

یک گوشه هم که نشستم

نمیشه بمونم، دلم واسه نوه هام تنگ میشه !

گفتم: مادر من، دیر میشه ، چادرتون هم آماده ست، منتظرند

گفت: کیا منتظرند ؟ اونا که اصلا منو نمیشناسند ! و ادامه داد:

آخه اونجا مادرجون، آدم دق میکنه ها، من که اینجا به کسی کار ندارم

اصلا، اوم، دیگه حرف نمی زنم. خوبه ؟ حالا میشه بمونم ؟

گفتم: آخه مادر من، شما داری آلزایمر می گیری

همه چیزو فراموش می کنی

گفت: مادر جون، این چیزی که اسمش سخته رو من گرفتم، قبول

تو چی ؟ تو چرا همه چیزو فراموش کردی دخترکم؟!

خجالت کشیدم، حقیقت داشت، همه کودکی و جوانی ام

و تمام عشق و مهری را که نثارم کرده بود، فراموش کرده بودم .

اون بخشی از هویت و ریشه و هستی ام بود،

و راست می گفت، من همه را فراموش کرده ام .

زنگ زدم به خانه سالمندان، که نمی رویم

توان نگاه کردن به خنده نشسته برلب های چروکیده

و نگاه مهربانش را نداشتم، ساکش را باز کردم

قرآن و نان روغنی و ... همه چیزهای شیرین دوباره در خانه بودند

آبنات قیچی را برداشت

گفت: بخور مادر جون، خسته شدی هی بستی و باز کردی

دست های چروکیدشو بوسیدم و گفتم:

مادر جون ببخش، حلالم کن، فراموش کن

اشکش را با گوشه رو سری اش پاک کرد و گفت:

چی رو ببخشم مادر، من که چیزی یادم نمی یاد

یعنی شاید فراموش میکنم ! گفتی چی گرفتم ؟ آل چی ...

جل الخالق، چه اسمهایی می زارن این دکترا، روی درد های مردم

طاقت نگاه بزرگوار و اشک های نجیب و موی سپیدش را نداشتم

در حالیکه با دست های لرزانش، موهای دخترم را شانه میکرد

زیر لب میگفت:

من که ندارم ولی گاهی چه نعمتیه این آلزایمر!!

بخاطر بسپار

شخصیت:

1- زندگی خود را با هیچ کسی مقایسه نکنید: شما نمی‌دانید که بین آنها چه می‌گذرد.

2- افکار منفی نداشته باشید، در عوض انرژی خود را صرف امور مثبت کنید.

3- بیش از حد توان خود کاری انجام ندهید.

4- خیلی خود را جدی نگیرید.

5- وقتی بیدار هستید بیشتر خیال‌پردازی کنید.

6- حسادت یعنی اتلاف وقت، شما هر چه را که باید داشته باشید، دارید.

7- گذشته را فراموش کنید.. اشتباهات گذشته شریک زندگی خود را به یادش نیاورید. این کار آرامش زمان حال شما را از بین می‌برد.

8- زندگی کوتاه‌تر از این است که از دیگران متنفر باشید. نسبت به دیگران تنفر نداشته باشید.

9- با گذشته خود رفیق باشید تا زمان حال خود را خراب نکنید...

10- هیچ کس مسئول خوشحال کردن شما نیست، مگر خود شما.

11- بدانید که زندگی مدرسه‌ای می‌ماند که باید در آن چیزهایی بیاموزید. مشکلات قسمتی از برنامه درسی هستند و به مانند کلاس جبر می‌باشند.

12- بیشتر بخندید و لبخند بزنید..

13- مجبور نیستید که در هر بحثی برنده شوید. زمانی هم مخالفت وجود دارد. 

بخاطر بسپار

لااقل یکی از این جمله ها را به انتخاب خودت حفظ کن و به کار ببر

  

 1- قدرتِ کلماتت را بالا ببر نه صدایت را !

                        این باران است که باعث رشد گلها میشود نه رعد و برق !!

  

 2- یک قلــب پـــاک؛

                        از تمــــام مــعـــــابـــد و مســـاجــــد

                        و کلیـــســـا هــــای دنیـــــا مــقـــدس تـــر است ...

  

 3- این روزها دلگرمی میخواهم وگرنه چیزی که زیاد است سرگرمی...

  

4  - براي كشتيهاي بي حركت............موجها تصميم مي گيرند.....

  

5- باید دنبال شادی ها گشت، غمها خودشان ما را پیدا می کنند

  

6- هميشه دلتنگي به خاطر نبودن كسي نيست

                        گاهي بخاطر بودن كسي ست

                        كه حواسش به تو نيست ..........

  

7- سقوط تاوان پریدن با بعضی هاست

  

8- ازعصبانیت آدمایی که همیشه مهربونن خیلی بترسید

                        چون وقتی عصبانــــــــی میشن

                        دیگه نمیتونن لبخند بزنن..

 9- از خدا پرسید: اگر در سرنوشت ما همه چیز را از قبل نوشته ای آرزو کردن چه سود دارد؟

      خدا گفت: شاید در سرنوشتت نوشته باشم: هرچه آرزو کرد!!!

  

10- احساس من قیمتی داشت که برای پرداخت آن تو فقیر بودی … .

مشکلات زبانی

در کارگاه آموزشی "منابع انسانی" ، مدرس دوره، نکاتی در خصوص زبان فارسی و پیچیدگیهای آن مطرح کرد که بسیار جالب بود.

به محل نشست و برخاست هواپیما در زبان انگلیسی "Air Port" می گویند. ترجمه تحت اللفظی اش می­شود "بندر هوایی". عربها به همین مکان "مطار" می­گویند، یعنی "محل پرواز" و  افغانها به آن می­گویند: "میدان هوایی". ما هم که می­دانید چه می­گوییم: فرودگاه!

 

انگلیسی زبانان به محل مداوای بیماران می­گویند "Hospital" ، که به معنای مکان آسایش و راحتی است. اعراب به آن "مستشفی" یعنی مکان شفاگرفتن می­گویند، افغانها به آن "شفاخانه" می­گویند و ما چنان که می­دانید، تا قبل از پهلوی اول، "مریض خانه" و بعد از آن کمی شیک تر: "بیمارستان"

 

واقعاً چرا؟ چرا ما از Airport فقط نشستن را دیده­ایم؟ اصل قضیه که "پرواز" بوده است را چرا ندیده­ایم؟ شما با شنیدن کلمه بیمارستان چه تصویری در ذهنتان ایجاد می­شود؟ غیر از اینکه محیطی افسرده­کننده و سرد و پر از بیمار؟ این کلمه در فارسی در واقع بیماردان است! محل نگهداری بیماران. بر خلاف زبانهای دیگر که محل خوب شدن و شفایافتن است.

چرا ما می­گوییم "کسب و کار"؟ نمی­گوییم کار و کسب؟ مگر نه اینکه اول باید کاری باشد تا منجر به کسب شود؟ چرا می­گوییم "گفت و گو" ؟ مگر قرار است دو طرف فقط حرف بزنند؟ شنیدنی در کار نیست؟ گفت و شنود نیست؟

واقعیت این است که نوع ساخت این کلمات، نشانگر نوعی تفکر است. تفکری که لابد از پس هزاران سال، پس از جنگ و گریزهای بسیار، پس از ستم کشی ها و ستمگری های فراوان و دهها افت و خیز دیگر سر برآورده و این کلمات را ساخته است. (اصلاً همین افت و خیز، مگر نباید خیز اصالتاً اول باشد؟ چرا اول افتادن را دیده­ایم؟)

لابد ناامیدی بر مردم دیار حاکم بوده که از شفا نومید است و Hospital برایش خانه بیماران است و بس.  

لابد از بس سقوط و سرنگونی دیده، پرواز را باور ندارد و Airport را هم محل نشستن می­داند و امیدی به پریدن ندارد.

لابد تا بوده در این دیار، کار اصل نبوده و اصلاً بزرگان کار نمی­کرده ­اند. چنانکه کار فعل خران بوده است و گفته ایم: خرکار! و منظورمان پرکار بوده است.

منظورم از نقل اینها، اظهار فضل نبود. خواستم بگویم مشکلات ما تاریخی­ تر و ریشه ­دارتر از این حرفهاست، چنانکه حتی در زبانمان هم خودش را نشان می­دهد. لاجرم درمانش هم به این سادگیها نخواهد بود.

ماجرای شیخ صنعان

 

 

 

گر مرید راه عشقی فكر بدنامی مكن 
شیخ صنعان خرقه رهن خانه خمار داشت 

شیخ صنعان پیر صاحب كمال و پیشواری مردم زمان خویش بودو قریب پنجاه سال در كعبه اقامت داشت. هر كس به حلقـﮥ ارادت او در می‌آمد از ریاضت و عبادت نمی‌آسود. شیخ خود نیز هیچ سّنتی را فرو نمی ‌گذاشت و نماز و روزﮤ بیحد بجا می ‌آورد. پنجاه بار حج كرده و در كشف ‌اسرار به مقام كرامت رسیده بود.

هر كه بیماری و سستی یافتی 
از دم او تندرستی یافتی 

پیشوایانی كه در پیش آمدند
پیش او از خویش بیخویش آمدند

چنان اتفاق افتاد كه شیخ چندین شب در خواب دید كه از كعبه گذارش به روم افتاده و در برابر بتی سجده می ‌كند. از این خواب آشفته گشت و دانست كه راه دشواری در پیش دارد كه جان بدر بردن از آن آسان نیست. اندیشید كه اگر بهنگام در این بیراهه قدم نهد راه تاریك بر وی روشن گردد و اگر سستی كند همیشه در عقوبت و شكنجه خواهد ماند. آخر الامر به رفتن مصمم گشت و مطلب را با مریدان در میان گذاشت و گفت باید زودتر قدم در راه بنهم و عزم سفر روم كنم تا تعبیر خوابم معلوم گردد. یاران در سفر با وی همراه گشتند و به خذاك روم قدم گذاشتند و همه جا سیر می‌كردند تا ناگهان در ایوانی دختر ترسائی دیدند چون آفتاب درخشان:

هر دو چشمش فتنـﮥ عشاق بود 
هر دو ابرویش بخوبی طاق بود

روی او از زیر زلف تابدار 
بود آتش پاره ‌ای بس آبدار


هركه سوی چشم او تشنه شدی 
در دلش هر مژه چون دشنه شدی 

چاه سیمتن بر زنخدان داشت او 
همچو عیسی بر سخن جان داشت او 

دختر جون نقاب سیاه از چهره برگرفت آتش به جان شیخ انداخت و عشقش چنان او را از پا در آورد كه هر چه داشت سر بسر از دست داد. حتی ایمان و عافیت فروخت و رسوائی خرید. عشق بحّدی بر وجودش چیره شد كه از دل و جان نیز بیزار گشت.
چون مریدان, او را به این حال زار دیدند حیران و سرگردان بر جای ماندند و از پی چارﮤ كار برآمدند. اما چون قضا كار خود كرده بود هیچ پندی اثر نداشت و هیچ داروئی دردش را درمان نمی ‌كرد. تا شب همچنان چشم بر ایوان دوخته و دهان باز مانده باقی ماند. شب نه یك دم بخواب رفت و نه قرار گرفت. از عشق به خود می ‌پیچید و زار می ‌نالید.

گفت یارب امشبم را روز نیست 
شمع گردون را همانا سوز نیست

در ریاضت بوده ‌ام شبها بسی 
خود نشان ندهد چنین شبها كسی 

همچو شمع ازتف و سوزم می ‌كشند
شب همی سوزند و روزم می‌ كشند

شب چنان به نظرش دراز می ‌آمد كه گوئی روز قیامت است یا خورشید تا ابد غروب كرده است. نه صبری داشت تا درد را هموار كند و نه عقلی كه او را به حال خویش برگرداند؛ نه پائی كه به كوی یار رود و نه یاری كه دستش گیرد: 

رفت عقل و رفت صبر و رفت یار 
این چه دردست این چه عشقست این چه كار؟

مریدان به گردش جمع شدند و به دلداریش زبان گشودند و هر یك راهی پیش پایش گذاردند. اما شیخ با استادی به هر یك جواب می‌گفت: 

همنشینی گفت ای شیخ كبار
خیز و این وسواس را غسلی برآر

شیخ گفتا امشب از خون جگر
كرده ‌ام صدبار غسل ای بیخبر

آن دگر گفتا كه تسبیحت كجاست
كی شود كار تو بی تسبیح راست 

گفت آن را من بیفكندم زدست 
تا توانم برمیان زنار بست 

آن دگر گفتا پشیمانیت نیست
یك نفس درد مسلمانیت نیست 

گفت كس نبود پشیمان بیش از این 
كه چرا عاشق نگشتم پیش از این 

آن دگر گفتش كه دیوت راه زد
تیر خذلان بر دلت ناگاه زد

گفت دیوی كو ره ما می ‌زند
گو بزن, الحق كه زیبا می ‌زند

آن دگر گفتا كه با یاران بساز
تا شویم امشب به سوی كعبه باز

گفت اگر كعبه نباشد دیر هست 
هوشیار كعبه شد در دیر مست 

چون هیچ سخن در او كارگر نیامد یاران به تیمارش تن در دادند و با دلی خونین به انتظار حادثه نشستند.
روز دیگر شیخ معتكف كوی یار شد و با سگان كویش همطراز گشت و از اندوه چون موی باریك شد. عاقبت از درد عشق بیمار گشت و سر از آن آستان بر نگرفت و آنقدر خاك كویش را بستر و بالین ساخت تا دختر از رازش آگاه شد و گفت «ای شیخ كجا دیده‌ ای كه زاهدان در كوی ترسایان مقیم شوند؟ از این كار درگذر كه دیوانگی بار می ‌آورد.» شیخ گفت: «ناز و تكبر به یك سو نه كه عشقم سرسری نیست‌, یا دلم را باز ده یا فرمان ده تا جان بیفشانم‌.

روی بر خاك درت جان می ‌دهم 
جان به نرخ روز ارزان می ‌دهم 

چند نالم بر درت در باز كن
یكدمم با خویشتن دمساز كن

گرچه همچون سایه ‌ام از اضطراب 
درجهم از روزنت چون آفتاب.»

دختر با سختی پاسخ داد كه: «ای پیر خرف گشته! شرم دار كه هنگام كفن و كافور تست, نه زمان عشق ورزی! با این نفس سرد چگونه دمسازی می‌ كنی و با این پیری عشق بازی؟» شیخ از سرزنش دختر دل از جای نبرد و همچنان با او از غم عشق سخن راند. دختر گفت اگر راستی در این كار ایستاده‌ ای نخست باید دست از اسلام بشویی تا همرنگ یار خویش بشوی. چون شیخ به این كار تن در داد دختر او را به قبول چهار چیز دعوت كرد: از او خواست كه پیش بت سجده كند و قرآن را بسوزاند و خمر بخورد و چشم از ایمان بربندد. اما شیخ یكی از چهار را اختیار كرد, و میخوارگی را برگزید و از سه دیگر سرباز زد. دختر او را به دیر برد و جام می‌ به دستش داد. شیخ كه مجلس را تازه دید و حسن میزبان را بی‌ اندازه, عقل از كف داد و جام می‌ از دست یار گرفت و نوش كرد. عشق و شراب چنان او را بیخود كرد كه هر چه می ‌دانست از مسائل دین و آیات قرآن از یاد برد و جز عشق دلبر چیزی در وجودش باقی نماند و چون بكلی بیخویش گشت و از دست رفت خواست تا دستی برگردن یار بیفكند. دختر او را از خویش راند و گفت: «عاشقی را كفر باید پایدار.» اگر در عشقم پایداری باید كیش كافران را اختیار كنی تا بتوانی دست در گردنم بیندازی و اگر اقتدا نكنی این عصا و این ردا.
شیخ كه عشق جوان و می ‌كهنه او را در كار آورده بود چنان شیدا و مست گشته و طاقت از دست داده بود كه یكبارگی به بت پرستی تن در داد و حاضر شد پیش بت مصحف بسوزاند.
دخترک گفت این زمان شاه منی
لایق دیدار و همراه منی 

ترسایان از اینكه چنان زاهد و سالكی را به طریق خویش آوردند خشنود گشتند او را به دیر خویش رهبری كردند و زنار بر میانش بستند. شیخ یكباره خرقه را آتش زد و كعبه و شیخی را فراموش كرد. عشق ترسازاده ایمانش را پاك شست و به بت پرستیدنش و واداشت و چون همه چیز را از دست داد روی به دختر آورد و گفت: 

‹‹ خمر خوردم بت پرستیدم زعشق 
كس ندیدست آنچه من دیدم ز عشق 

قریب پنجاه سال راه روشن در پیش چشم داشتم و دریای راز در دلم موج می ‌زد تا عشق تو خرقه بر تنم گسست و زنار بر میانم بست. اكنون تا چند مرا در جدائی خواهی داشت؟ “
دختر گفت: «آنچه گفتی راست است. اما ای پیر دلداده! می دانی كه كابین من گران است و تو فقیری. اگر وصل مرا می ‌خواهی باید سیم و زر فراوان بیاری و چون زر نداری, نفقه ‌ای بستان و سرخویش ‌گیر و مردانه, بار عشق مرا به دوش بكش»
شیخ گفت: «ای سیمبر سرو قد! چه نیكو به عهد خویش وفا می ‌كنی! هر دم بنوعی از خویش می رانیم و سنگی پیش پایم می نهی. چه خونها از عشقت خوردم و چه چیزها در راهت از دست دادم. همـﮥ یاران از من روی برگرداندند و دشمن جانم شدند:

توچنین, ایشان چنان, من چون كنم 
چون نه دل باشد نه جان, من چون كنم »

دل دختر بر او سوخت و گفت حال كه سیم و زر نداری باید یك سال تمام خوكبانی مرا اختیار كنی تا پس از آن عمر را بشادی بگذرانیم. شیخ از این فرمان هم سر نتافت و خوكبانی پیش گرفت. یاران چون این شنیدند مات و حیران شدند و از یاریش رو برگرداندند و عزم كعبه كردند. از آن میان كسی نزد شیخ شتافت و گفت: «فرمان تو چیست؟ یا از این راه برگرد و با ما عزم سفركن یا ما نیز چون تو ترسایی گزینیم و زنار بر میان بندیم یا چون نتوانیم ترا در چنین حال ببینیم از تو بگریزیم و معتكف كعبه شویم.» شیخ گفت «تا جان در بدن دارم از عشق ترسا دختر برنگردم و چون شما خود اسیر این دام نگشته ‌اید و از رنج دلم آگاه نیستید همدمی نتوانید كرد. ای رفیقان عزیز! به كعبه برگردید و به آنها كه از حال ما بپرسند بگویید كه شیخ با چشم خونین و دل زهر آگین عقل و دین و شیخی از دست داد و اسیر حلقـﮥ زلف ترسا دختری گشت.» این سخن گفت و از دوستان روی برتافت و نزد خوكان شتافت. 
یاران با جان سوخته و تن گداخته به كعبه بازگشتند. شیخ در كعبه یاری شفیق داشت كه بهنگام سفر او حاضر نبود. چون برگشت و جای از شیخ خالی دید حال او را از مریدان پرسید. ایشان آنچه دیده بودند, از عشق او به دختر ترسا و زنار بستن و خمر خوردن و بت پرستیدن و خوكبانی كردن, حكایت كردند. چون مرید آن قصه را تمامی شنید زاری در گرفت و یاران را سرزنش كرد كرد که:
شرمتان باد از این وفاداری! چه شد كه به آسانی دست از او برداشتید و تنهایش گذاشتید و چون او را در كام نهنگ دیدید جمله از او گریختید. آیین حق ‌شناسی آن بود كه جمله زنار می بستید و غیر ترسایی چیزی اختیار نمی كردید.» یاران گفتند: «چنان كردیم, اما چون شیخ از یاری ما سودی ندید صلاح خود را در آن دانست كه از ما جدا شود و همه را به كعبه برگرداند.» مرید گفت: «بایستی به درگاه حق ملتزم شوید و شب و روز برای شیخ شفاعت كنید.»
آخر الامر جملگی بسوی روم عزیمت كردند و پنهان معتكف در گاه حق گشتند و شب و روز گریستند تا چهل روز نه خواب داشتند و نه پروای نان و آب، تا از تضرع بسیارشان شوری در فلك افتاد و تیر دعایشان به هدف رسید و جهان كشف بر مرید یكباره آشكار شد و بر وی الهام گشت كه شیخ گمراه از بند خلاصی یافته و گرد و غبار سیاه از پیش راهش برخاسته است. مرید از شادی بیهوش گشت و پس از آن به یاران مژده داد و جمله ‌گریان و دوان عزم دیدار شیخ خوكبان كردند. چون به او رسیدند، دیدند كه خوش و خندان زنار گسسته و دل از ترسائی شسته و از شرم جامه برتن چاك كرده است. جملـﮥ حكمت و اسرار قرآن كه از خاطرش فراموش شده بود به یادش آمد و از جهل و بیچارگی رهائی یافت و چون نیك درخود نگریست سجدﮤ شكر بجا آورد و زار گریست.
یاران دلداریش دادند و گفتند: «برخیز كه نقاب ابر از چهر ی خورشید زندگیت برگرفته شد و خدا را شكر كه از میان دریای سیاه راهی روشن پیش پایت گشوده گشت. برخیز و توبه كن كه خدا با چنان گناه عذرت را می ‌پذیرد.» شیح باز خرقه در بر كرد و با یاران عزم حجاز نمود.
از سوی دیگر چون دختر ترسا از خواب برخاست نوری چون آفتاب در دلش تابید و بدو الهام گشت: «بشتاب و از پی شیخ روان شو و همچنانكه او را از راه بدر بردی راه او را برگزین و همسرش بشو!» این الهام آتشی در جان دختر افكند و در طلب بیقرارش كرد چنان كه خود را در عالمی دیگر یافت.

عالمی كانجا نشان راه نیست 
گنگ باید شد زبان آگاه نیست 
ناز و نخوت از وجودش رخت بربست و طرب جای خود را به اندوه داد. نعره زنان و جامع دران ازخانه بیرو رفت و با دلی پردرد از پی شیخ روان گشت. دل از دست داده و عاجز و سرگشته 
می‌ نالید و نمی دانست چه راهی در پیش گیرد تا به محبوب برسد.

هر زمان می گفت با عجز و نیاز 
كای كریم راه دان كارساز

عورتی درمانده و بیچاره ‌ام 
از دیار و خانمان آواره ام 

مرد راه چون تویی را ره زدم 
تو مزن بر من كه بی آگه زدم 

هرچه كردم بر من مسكین مگیر 
دین پذیرفتم مرا بی ‌دین مگیر

خبر به شیخ رسید كه دختر دست از ترسایی برداشته و به راه یزدان آمده است,شیخ چون باد به یاران به سویش باز پس رفت و چون به دختر رسید او را زرد و رنجور و پا برهنه و جامه بر تن چاك كرده یافت. دختر چون شیخ را دید یكباره از هوش رفت. شیخ از دیدگان اشك شادی بر چهره فشاند و چون دختر چشم بر وی انداخت خویش را به پایش افكند و راه اسلام خواست.

شیخ او را عرضـه ی اسلام داد
غلغلی در جملـه ی یاران فتاد

چون ذوق ایمان در دل دختر راه یافت به شیخ گفت: «دیگر طاقت فراق در من نمانده است. از این خاكدان پر دردسر می ‌روم و از تو عفو می طلبم. مرا ببخش.» این سخن گفت و جان به جانان سپرد.

گشت پنهان آفتابش زیر میغ 
جان شیرین زو جدا شد ‌ای دریغ 

قطره ‌ای بود او در این بحر مجاز
سوی دریای حقیقت رفت باز

آن که یافت مینشود آنم آرزوست

نماي رخ كه باغ وگلستانم آرزوست     بگشاي لب كه قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر       كان چهره ي مشعشع تابانم آرزوست

بشنیدم از هوای تو آواز طبل باز         باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز ناز بیش مرنجان مرا برو         آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

وان دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست   وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر کی هست ز خوبی قراضه‌هاست   آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

این نان و آب چرخ چو سیل‌ست بی‌وفا            من ماهیم نهنگم عمانم آرزوست

یعقوب وار وااسفاها همی‌زنم                دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی‌تو مرا حبس می‌شود      آوارگی و کوه و بیابانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت        شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او           آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

زین خلق پرشکایت گریان شدم ملول          آن‌های هوی و نعره مستانم آرزوست

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام                  مهرست بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی‌گشت گرد شهر       کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت می‌نشود جسته‌ایم ما             گفت آن که یافت می‌نشود آنم آرزوست

هر چند مفلسم نپذیرم عقیق خرد              کان عقیق نادر ارزانم آرزوست

پنهان ز دیده‌ها و همه دیده‌ها از اوست        آن آشکار صنعت پنهانم آرزوست

خود کار من گذشت ز هر آرزو و آز               از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست

گوشم شنید قصه ایمان و مست شد         کو قسم چشم صورت ایمانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست جعد یار       رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

می‌گوید آن رباب که مردم ز انتظار               دست و کنار و زخمه عثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم و عشقم ربابی‌ست     وان لطف‌های زخمه رحمانم آرزوست

باقی این غزل را ای مطرب ظریف              زین سان همی‌شمار که زین سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز رو ز شرق           من هدهدم حضور سلیمانم آرزوست

دلتنگی شاعر

در این خاک زرخیز ایران زمین      نبودند جز مردمی پاک دین

 همه دینشان مردی و داد بود          وز آن کشور آزاد و آباد بود

 چو مهر و وفا بود خود کیششان     گنه بود آزار کس پیششان

 همه بنده ناب یزدان پاک               همه دل پر از مهر این آب و خاک

 پدر در پدر آریایی نژاد                  ز پشت فریدون نیکو نهاد

 بزرگی به مردی و فرهنگ بود         گدایی در این بوم و بر ننگ بود

 کجا رفت آن دانش و هوش ما          که شد مهر میهن فراموش ما

 که انداخت آتش در این بوستان        کز آن سوخت جان و دل دوستان

 چه کردیم کین گونه گشتیم خار؟        خرد را فکندیم این سان زکار

 نبود این چنین کشور و دین ما          کجا رفت آیین دیرین ما؟

 به یزدان که این کشور آباد بود        همه جای مردان آزاد بود

 در این کشور آزادگی ارز داشت        کشاورز خود خانه و مرز داشت

 گرانمایه بود آنکه بودی دبیر            گرامی بد آنکس که بودی دلیر

 نه دشمن دراین بوم و بر لانه داشت    نه بیگانه جایی در این خانه داشت

 از آنروز دشمن بما چیره گشت         که ما را روان و خرد تیره گشت

 از آنروز این خانه ویرانه شد           که نان آورش مرد بیگانه شد

 چو ناکس به ده کدخدایی کند            کشاورز باید گدایی کند

 به یزدان که گر ما خرد داشتیم          کجا این سر انجام بد داشتیم

 بسوزد در آتش گرت جان و تن          به از زندگی کردن و زیستن

 اگر مایه زندگی بندگی است               دو صد بار مردن به از زندگی است

 

گنجینه پند

مرا پرسی که چونی بین که چونم                                   خرابم بیخودم مست جنونم

مرا از کاف و نون آورد در دام                                      از آن هیبت دوتا چون کاف و نونم

پری زاده مرا دیوانه کرده ست                                         مسلمانان که می داند فسونم

پری را چهره ای چون ارغوان است                                  بنالم کارغوان را ارغنونم

مگر من خانه ماهم چو گردون                                  که چون گردون ز عشقش بی سکونم

غلط گفتم مزاج عشق دارم                                           ز دوران و سکونت ها برونم

درون خرقه صدرنگ قالب                                                خیال بادشکل آبگونم

چه جای باد و آب است ای برادر                                      که همچون عقل کلی ذوفنونم

ولیک آنگه که جزو آید به کلش                                        بخیزد تل مشک از موج خونم

..........................

 

یک شاهکار واقعی

یک شاهکار مطلق و واقعی

 

این یک شاهکار است .اگر آنرانخواندید اکنون بخوانید. اگر هم انرا خواندید دوباره بخوانید

جرج کارلین

 

آیا حیرت انگیز نیست که جرج کارلین –کمدین سالهای 70-80 بتواند چیزی باین فصیحی و بجا بنویسد؟ 
پیامی از جرج کارلین:

چیستان عصر ما در تاریخ آنست که ما ساختمانهای بلند داریم اما خلق و خوی پائین ، آزاد راههای عریض، امانقطه نظر های باریک. 
زیاد خرج میکنیم ، اما کمتر داریم ، زیاد میخریم ، اما کمتر لذت میبریم .
خانه های بزرگتر داریم و خانواده کوچکتر ، راحتیهای زیاد ، اما وقتهای کمتر .
ما درجات و رتبه های بالا داریم اما حس کمتر ، دانش بیشتر ، اما داوری کمتر.

تجربه های زیاد ، در عین حال مشکلات فراوان ،داروهای زیاد اما شفا های کمتر
زیاد مینوشیم ، زیاد سیگار دود میکنیم ، بی محابا زیاد خرج میکنیم ، خیلی کم می خندیم ، تند میرانیم ، زیاد خشمگین میشویم ، تا دیر وقت بیدار میمانیم ، با خستگی زیاد از رختخواب بر میخیزیم ، بیش از اندازه تلویزیون تماشا میکنیم ، وخیلی بندرت دعا میکنیم .

دارائیهایمان را چند برابر میکنیم ، اما ارزش هایمان را کاهش میدهیم .
بسیار حرف میزنیم ، کمتر عشق میورزیم ، اغلب تنفر داریم .
یاد گرفتیم چگونه امرار معاش کنیم ، اما یاد نگرفتیم چگونه زندگی کنیم .
سالهائی را به عمر خود افزودیم اما نه زندگی را به سالها .
به ماه رفتیم و برگشتیم اما  درعبور از عرض خیابان برای دیدار یک همسایه جدید مشکل داریم .
فضای برون را فتح کردیم اما نه فضای درون را .
کار های بزرگتر انجام دادیم ، اما نه کار های بهتر .
برای پالایش هوا تلاش کردیم ، اما روحمان را آلوده کردیم .
بر اتم  پیروز گشتیم ، اما نه به تعصب مان .
زیاد مینویسیم ، کمتر یاد میگیریم .
بیشتر برنامه داریم ، اما پایان یافته کمتر .
یاد گرفتیم شتاب کنیم ، اما نه انتظار بکشیم .
برای نگهداری اطلاعات کامپیوتر های بیشتری ساختیم ، بیش از همیشه کپی تولید کردیم ،اما ارتباط کمتر و کمتر .
عصر فست فود هاست و هضم بطی ، مردان بزرگ و شخصیت پائین ، سود های تند و روابط سطحی و ظاهری .
روز هایی با دو  درآمد اما طلاقهای بیشتر ،ساختمان  های رویایی ، اما خانه های فروریخته .
سفر های سریع  ، پوشک های یکبار مصرف ، اخلاقهای دور ریختنی ، اقامتهای  یک شبه ، بدنهای اضافه وزن ، و قرصهای روان گردان ، آرام بخش ، مرگبار .
عصر پر از همه چیز در ویترین اطاق  نمایش و هیچ چیز در اطاق پشتی .
عصری که فنآوری میتواند این نوشته را برایتان بیاورد ، عصری که شما میتوانید   این بینش را باشتراک بگذارید یا آنرا با زدن یک کلید حذفش کنید.

فراموش نکنید وقتی را با آنهائیکه دوستشان دارید بگذرانید ، چون آنها برای همیشه در دور و بر شما نخواهند بود .
بخاطر بسپار کلمه محبت آمیزی به کسی که بشما بدیده حرمت نگاه میکند اداء کنی  چرا که این موجود دون پایه بزودی رشد میکند و شما را ترک میکند .

بخاطر بسپار به کسی که در کنار تو است آغوش باز نشان بده ، چرا که آن تنها گنجی است که با قلبت هدیه میکنی و حتی یک سنت  هزینه در بر نخواهد داشت.

 

عبارت " دوستت دارم " را بکسانی که دوستشان دارید بگوئید ، گرچه خیلی ها در ادای این جمله خساست بخرج میدهند. یک بوسه و یک آغوش گرفتن وقتی از اعماق درون باشد قلب را صیقل میدهد .

دست یکدیگر را بگیرید و لحظاتی را برای روزهائی خوش باشید چرا که آن شخص شاید دیگر آنجا نباشد
وقتی برای دوست داشتن بگذارید ، وقتی برای صحبت ! و وقتی برای اشتراک گذاشتن افکار با ارزش در فکر خود
و همیشه بخاطر بسپار :

زندگی با تعداد نفس هائی که میکشی اندازه گرفته نمیشود ، بلکه با لحظاتی که نفس را بیرون میدهی

 

ترجمه : اسد سلیمانی

زندگی یعنی چه ؟

شب آرامی بود ، می روم در ایوان تا بپرسم از خود زندگی یعنی چه ؟

مادرم سینی چایی در دست ، گل لبخندی چید ، هدیه اش داد بمن .

خواهرم تکه نانی آورد ، آمد آنجا لب پاشویه نشست .

پدرم دفتر شعری آورد ، تکیه بر پشتی داد .

شعر زیبایی خواند ، مرا برد به آرامش زیبای یقین .

با خود میگفتم :

زندگی راز بزرگی است که در ما جاریست ، زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست.

رود دنیا جاریست ، زندگی آبتنی کردن در این رود است .

وقت رفتن به همان عریانی ، که بهنگام ورود آمده ایم .

دست ما در کف این رود بدنبال چه میگردد ؟ هیچ!!!

زندگی وزن نگاهی است که در خاطره ها میماند ، شاید این حسرت بیهوده که بر دل داری .

شعله گرمی امید ترا خواهد کشت ، زندگی درک همین اکنون است .

زندگی شوق رسیدن بهمان فردائی است که نخواهد آمد ،

تو نه در دیروزی ، و نه در فردائی ، ظرف امروز پر از بودن تست .

شاید این خنده که امروز دریغش کردی ، آخرین فرصت همراهی با ، امید است .

زندگی یاد غریبی است که در سینه خاک به جا می ماند .

زندگی ، سبزترین آیه در اندیشه برگ ، زندگی خاطر دریایی یک قطره در آرامش رود .

زندگی حس شکوفائی یک مزرعه در باور بذر ، زندگی باور دریاست در اندیشه ماهی تنگ .

زندگی ، ترجمه خاک است در آئینه عشق ، زنگی فهم نفهمیدن است .

زندگی ، پنجره ای باز بدنیای وجود ، تا که این پنجره باز است ، جهانی با ماست .

آسمان ، نور ، خدا ، عشق ، سعادت با ماست ، فرصت بازی این پنجره را در یابیم .

در نبندیم به نور ، در نبندیم ، بر مهر نسیم ، پرده از ساحت دل بر گیریم .

رو باین پنجره با شوق ، سلامی بکنیم ، زندگی رسم پذیرائی از تقدیر است .

وزن خوشبختی من ، وزن رضایتمندی است ، زندگی شاید شعر پدرم بود که خواند .

چای مادر که مرا گرم نمود ، نان خواهر ، که به ماهی ها داد .

زندگی، شاید آن لبخندی است که دریغش کردیم ، زندگی ، زمزمه پاک حیات است ، میان دو سکوت .

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست ، لحظه آمدن و رفتن ما تنهائیست .

من دلم میخواهد ، قدر این خاطره را در یابیم !!!    (شعراز کیوان شاهبداغی )

دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم                             عشوه مده عشوه مده عشوه مستان نخرم

وعده مکن وعده مکن مشتری وعده نیم                    یا بدهی یا ز دکان تو گروگان ببرم

گر تو بهایی بنهی تا که مرا دفع کنی                           رو که بجز حق نبری گر چه چنین بی خبرم

پرده مکن پرده مدر در سپس پرده مرو                         راه بده راه بده یا تو برون آ ز حرم

ای دل و جان بنده تو بند شکرخنده تو                          خنده تو چیست بگو جوشش دریای کرم

طالع استیز مرا از مه و مریخ بجو                                 همچو قضاهای فلک خیره و استیزه گرم

چرخ ز استیزه من خیره و سرگشته شود                    زانک دو چندان که ویم گر چه چنین مختصرم

گر تو ز من صرفه بری من ز تو صد صرفه برم                کیسه برم کاسه برم زانک دورو همچو زرم

گر چه دورو همچو زرم مهر تو دارد نظرم                      از مه و از مهر فلک مه تر و افلاک ترم

لاف زنم لاف که تو راست کنی لاف مرا                       ناز کنم ناز که من در نظرت معتبرم

چه عجب ار خوش خبرم چونک تو کردی خبرم              چه عجب ار خوش نظرم چونک تویی در نظرم

بر همگان گر ز فلک زهر ببارد همه شب                      من شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکرم

هر کسکی را کسکی هر جگری را هوسی                لیک کجا تا به کجا من ز هوایی دگرم

من طلب اندر طلبم تو طرب اندر طربی                         آن طربت در طلبم پا زد و برگشت سرم

تیر تراشنده تویی دوک تراشنده منم                          ماه درخشنده تویی من چو شب تیره برم

میر شکار فلکی تیر بزن در دل من                               ور بزنی تیر جفا همچو زمین پی سپرم

جمله سپرهای جهان باخلل از زخم بود                       بی خطر آن گاه بوم کز پی زخمت سپرم

گیج شد از تو سر من این سر سرگشته من                تا که ندانم پسرا که پسرم یا پدرم

آن دل آواره من گر ز سفر بازرسد                                خانه تهی یابد او هیچ نبیند اثرم

سرکه فشانی چه کنی کآتش ما را بکشی                 کآتشم از سرکه ات افزون شود افزون شررم

عشق چو قربان کندم عید من آن روز بود                     ور نبود عید من آن مرد نیم بلک غرم

چون عرفه و عید تویی غره ذی الحجه منم                  هیچ به تو درنرسم وز پی تو هم نبرم

باز توام باز توام چون شنوم طبل تو را                           ای شه و شاهنشه من باز شود بال و پرم

گر بدهی می بچشم ور ندهی نیز خوشم                  سر بنهم پا بکشم بی سر و پا می نگرم

ای عاشقان ای عاشقان

ای عاشقان ای عاشقان من خاک را گوهر کنم            وی مطربان ای مطربان دف شما پرزر کنم

ای تشنگان ای تشنگان امروز سقایی کنم                 وین خاکدان خشک را جنت کنم کوثر کنم

ای بی کسان ای بی کسان جاء الفرج جاء الفرج          هر خسته غمدیده را سلطان کنم سنجر کنم

ای کیمیا ای کیمیا در من نگر زیرا که من                     صد دیر را مسجد کنم صد دار را منبر کنم

ای کافران ای کافران قفل شما را وا کنم                     زیرا که مطلق حاکمم مومن کنم کافر کنم

ای بوالعلا ای بوالعلا مومی تو اندر کف ما                   خنجر شوی ساغر کنم ساغر شوی خنجر کنم

تو نطفه بودی خون شدی وانگه چنین موزون شدی     سوی من آ ای آدمی تا زینت نیکوتر کنم

من غصه را شادی کنم گمراه را هادی کنم                 من گرگ را یوسف کنم من زهر را شکر کنم

ای سردهان ای سردهان بگشاده ام زان سر دهان     تا هر دهان خشک را جفت لب ساغر کنم

ای گلستان ای گلستان از گلستانم گل ستان             آن دم که ریحان هات را من جفت نیلوفر کنم

ای آسمان ای آسمان حیرانتر از نرگس شوی             چون خاک را عنبر کنم چون خار را عبهر کنم

ای عقل کل ای عقل کل تو هر چه گفتی صادقی        حاکم تویی حاتم تویی من گفت و گو کمتر کنم

گنجینه پند

عشقا تو را قاضی برم کاشکستیم همچون صنم        از من نخواهد کس گوا که شاهدم نی ضامنم

مقضی تویی قاضی تویی مستقبل و ماضی تویی      خشمین تویی راضی تویی تا چون نمایی دم به دم

ای عشق زیبای منی هم من توام هم تو منی           هم سیلی و هم خرمنی هم شادیی هم درد و غم

آن ها تویی وین ها تویی وزین و آن تنها تویی               وان دشت باپهنا تویی وان کوه و صحرای کرم

شیرینی خویشان تویی سرمستی ایشان تویی          دریای درافشان تویی کان های پرزر و درم

داستان عبرت آمیز

داستان عبرت آمیز

 

پیرزنی در خواب , خدا رو دید و به او گفت :
"خدایا من خیلی تنهام . آیا مهمان خانه من می شوی ؟ "
خدا قبول کرد و به او گفت که فردا به دیدنش خواهد رفت .
پیرزن از خواب بیدار شد با عجله شروع به جارو کردن خانه کرد.
رفت و چند نان تازه خرید و خوشمزه ترین غذایی که بلد بود پخت.
سپس نشست و منتظر ماند.
چند دقیقه بعد در خانه به صدا در آمد .
پیر زن با عجله به طرف در رفت آن را باز کرد پیر مرد فقیری بود .
پیرمرد از او خواست تا به او غذا بدهد
پیر زن با عصبانیت سر فقیر داد زد و در را بست.
نیم ساعت بعد باز در خانه به صدا در آمد. پیر زن دوباره در را باز کرد.
این بار کودکی که از سرما می لرزید از او خواست تا از سرما پناهش دهد .
پیر زن با ناراحتی در را بست و غرغر کنان به خانه بر گشت
نزدیک غروب بار دیگر در خانه به صدا در آمد .
این بار نیز پیرزن فقیری پشت در بود. زن از او کمی پول خواست تا برای کودکان گرسنه اش غذا بخرد .
پیر زن که خیلی عصبانی شده بود با داد و فریاد پیر زن را دور کرد.
شب شد ولی خدا نیامد پیرزن نا امید شد و رفت که بخوابد و در خواب بار دیگر خدا را دید .
پیرزن با ناراحتی گفت:
"خدایا مگر تو قول نداده بودی که امروز به دیدنم خواهی اومد ؟"
خدا جواب داد :
" بله من سه بار آمدم و تو هر سه بار در را به رویم بستی "

همه شب نماز خواندن،همه روز روزه رفتن

همه ساله از پی حج سفر حجاز کردن

زمدینه تا به کعبه سر وپا برهنه رفتن

دو لب از برای لبیک به گفته باز کردن

شب جمعه ها نخفتن، به خدای راز گفتن

ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن

به مساجد و معابد همه اعتکاف کردن

ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن

به حضور قلب ذکر خفی و جلی گرفتن

طلب گشایش کار ز کارساز کردن

پی طاعت الهی به زمین جبین نهادن

گه و گه به آسمان ها سر خود فراز کردن

به مبانی طریقت به خلوص راه رفتن

ز مبادی حقیقت گذر از مجاز کردن

به خدا قسم که هرگز ثمرش چنین نباشد

که دل شکسته ای را به سرور شاد کردن

به خدا قسم که کس را ثمر آنقدر نبخشد

که به روی نااميدي در بسته باز کردن

" شیخ بهائی "

گنجینه پند

زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منم                گوش بنه عربده را دست منه بر دهنم

چونک من از دست شدم در ره من شیشه منه            ور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنم

زانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بود                         گر طربی در طربم گر حزنی در حزنم

تلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شوم                    با تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنم

اصل تویی من چه کسم آینه ای در کف تو                   هر چه نمایی بشوم آینه ممتحنم

تو به صفت سرو چمن من به صفت سایه تو                چونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنم

بی تو اگر گل شکنم خار شود در کف من                     ور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنم

دم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشم                    هر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنم

دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی                      تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم

لطف صلاح دل و دین تافت میان دل من                        شمع دل است او به جهان من کیم او را لگنم

ای عاشقان پیمانه زا گم کرده ام

ای عاشقان ای عاشقان پیمانه را گم کرده ام             زان می که در پیمانه ها اندرنگنجد خورده ام

مستم ز خمر من لدن رو محتسب را غمز کن              مر محتسب را و تو را هم چاشنی آورده ام

ای پادشاه صادقان چون من منافق دیده ای                 با زندگانت زنده ام با مردگانت مرده ام

با دلبران و گلرخان چون گلبنان بشکفته ام                   با منکران دی صفت همچون خزان افسرده ام

ای نان طلب در من نگر والله که مستم بی خبر            من گرد خنبی گشته ام من شیره افشرده ام

مستم ولی از روی او غرقم ولی در جوی او                از قند و از گلزار او چون گلشکر پرورده ام

روزی که عکس روی او بر روی زرد من فتد                   ماهی شوم رومی رخی گر زنگی نوبرده ام

در جام می آویختم اندیشه را خون ریختم                    با یار خود آمیختم زیرا درون پرده ام

آویختم اندیشه را کاندیشه هشیاری کند                    ز اندیشه بیزاری کنم ز اندیشه ها پژمرده ام

دوران کنون دوران من گردون کنون حیران من                در لامکان سیران من فرمان ز قان آورده ام

در جسم من جانی دگر در جان من قانی دگر                با آن من آنی دگر زیرا به آن پی برده ام

گر گویدم بی گاه شد رو رو که وقت راه شد                 گویم که این با زنده گو من جان به حق بسپرده ام

خامش که بلبل باز را گفتا چه خامش کرده ای              گفتا خموشی را مبین در صید شه صدمرده ام